Bron: www.gelderlander.nl | door Erik van Haren | vrijdag 3 februari 2012
Hij kan het moment nog volledig terughalen. Het is 9 oktober 2010. Opluchting op sportpark DeWormshoef, nadat Lunteren Excelsior Zetten met 4-3 verslaat na een 0-3 achterstand. De ontlading gaat langs Dennis van de Bunt heen. De aanvaller is eerder dat duel uitgevallen en weet dat het helemaal mis is.

„Ik zette een sliding in, maar mijn standbeen bleef in de grond staan”, haalt Van de Bunt het moment nog een keer terug. „Vanwege de adrenaline probeerde ik toch weer op te staan. Tevergeefs. Ik kon niet meer op mijn linkerbeen staan.”

Pas dit seizoen, vlak voor de winterstop, maakt hij tegen Advendo ’57 zijn rentree als invaller.

Ruim veertien maanden ligt hij dus in de lappenmand. Een periode waarin onzekerheid de boventoon voert. Niet in de laatste plaats omdat pas in een laat stadium wordt geconstateerd wat er precies aan de hand is.

Nadat er eerst gedacht wordt aan littekenweefsel, blijkt pas maanden later na een MRI-scan dat er een scheurtje zit in de meniscus.

Daarnaast blijkt er sprake van slijtage aan het kraakbeen.

Een operatie volgt. „ De behandeld arts gaf het advies om te stoppen met voetbal. Dat heeft toen ook echt wel door mijn hoofd gespookt.”

Het blijkt niet nodig. Van de Bunt is op dat moment in gesprek met SDV Barneveld over een mogelijke overgang. Via de eersteklasser wordt hij behandeld door fysiotherapeut Pieter Jansen. Langzamerhand wordt Van de Bunt sterker, waarna hij voorzichtig weer aan voetballen kan denken. Gezien de ernst van de kwetsuur is een stap naar Barneveld niet meer aan de orde, maar de behendige aanvaller is allang blij dat hij weer terug kan keren. Al is het pas in december.

„Ik was blij dat ik weer eens een balletje kon hooghouden, maar ik heb daarna veel terugslagen gehad. Kreeg problemen met hamstring en lies. Het was uiteindelijk een heerlijk gevoel toen ik in de beladen derby in Ederveen eindelijk weer mee kon doen.”

Het kampioensfeest in de derde klasse A maakt hij vorig seizoen maar mondjesmaat mee. Van de Bunt is immers na een paar duels al weggevallen. Hij voelt zich een figurant in het feestgedruis.

„Dat was wel even moeilijk. Tijdens de kampioenswedstrijd had ik graag dat shirt aangehad. Natuurlijk was ook ik kampioen, maar dat voelde niet zo.”

Hij is nu weer helemaal terug. Tijdens de 3-1 overwinning op Veensche Boys bekroont hij zijn eerste basisplaats met een doelpunt. Hij kan zijn acties weer maken, als tweede spits rondom Rick Degenaar. Ondanks het feit dat hij als 17-jarige ook al een zware knieblessure heeft opgelopen, speelt hij zonder angst.

„Natuurlijk weet ik in mijn achterhoofd dat een derde zware blessure funest is. Toch kan ik frank en vrij voetballen. Ik voel me zelfverzekerd. Het voetbalt momenteel heerlijk naast Rick. Met spelers als Gerwin Hoogendoorn, Cornel van Eck en Mark van de Weerd achter ons. Zij kunnen mij op het juiste moment wegsturen. Geef mij die bal maar op snelheid hoor.”